„Świat Dysku” Terry’ego Pratchetta po raz pierwszy po śląsku! Przeczytaj fragment przekładu „Koloru magii”
Wydawnictwo Silesia Progress zapowiedziało publikację śląskiego przekładu kultowego „Koloru magii” Terry’ego Pratchetta. Jesteście ciekawi, jak brzmi po śląsku humor brytyjskiego pisarza fantasy? Sprawdźcie, czytając poniżej początek książki. Powieść pod tytułem „Farba magije” w tłumaczeniu Rafała Szymy ukaże się na początku kwietnia, a już teraz rozpoczęła się przedsprzedaż na stronie wydawnictwa.
Po ulicach dwumiasta Ankh-Morpork rōmplowoł ôgiyń. Kaj liznōł Dzielnica Czarodziejōw, tam polōł sie na modro i zielōno, a skokały w nim cudne iskry ôsmyj farby, ôktaryny. Kaj jego zwiadowce znodli drōga do cubrōw i sklepōw z ôliwōm porozkłodanych wduż cołkij ulice Handlyrzy, tam postympowoł seryjami bystrych fōntannōw i srogich wybuchōw. Przi ulicach ôd parfimiorzy goroł słodko, a kaj tykoł ôciepek rzodkich, suchych ziołōw w kamerlikach ôd zieliniorzy, tam ludziōm prało na dekiel i dowali sie do godki z Bogiym.
Gorało już cołkie strzōdmieście Morpork, a ôbywatele bogatszego i zocniyjszego Ankh na drugim brzegu z ôdwagōm reagowali na sytuacyjo i gorōnczkowo bulyli mosty. Ale już sie wesoło polyły szify w dokach Morpork – wyladowane na fol ziornym, bawołnōm a drzewym i zadichtowane terōm. Jejich cumy zgorały na popiōł, tōż ciōngniynte ôdpływym dryfowały teroz po rzece Ankh choby tōnōnce ôczniczki i rozpolały pałace i altany wele brzega. Ku tymu iskry rajtowały na wiatrze i ślatowały fōrt za rzekōm do skrytych ôgrodōw i dalekich stodołōw.
Dym z tego uciesznego ôgnia szoł w gōra na cołkie mile czornym, struganym ôd wiatru supym, kiery szło uwidzieć na cołkim Dysku.
Wyglōndało to impōnujōnco, przinojmnij ze chłōdnyj, ćmawyj gōrki pora mil dalij, skōnd dwie ôsoby filowały z prawym zainteresowaniym.
Wyższy z tyj pory żuchloł kitko ôd kurzika i ôpiyroł sie na mieczu ino kapka krōtszym jak strzednigo wzrostu chop. Jakby niy aura pozornyj inteligyncyje, co jōm było znać naôbkoło niego, mōgli by my sie po nim spodziywać barbaroka ze piostowych pustyń.
Jego kamrat bōł dużo myńszy, ôd stōp do gowy ôwiniynty we brōnotny mantel. Niyskorzij, jak bydzie mieć przileżytość sie ruszyć, zmiarkujymy, że ruszo sie leko choby kot.
Bez ôstatnie dwajścia minut ôba niy wymiyniyli bezmała ani jednego słowa, z wyjōntkiym krōtkij i niyrozwiōnzanyj swady ô to, jeźli niyzwyczajnie mocny wybuch znaczōł kōniec magazynu z ôlejym abo werksztele ôd Keribla Zaklinocza. Wetli sie ô to. Na piniōndze.
Wielki chop skōńczōł ôbgryzać kość i ciepnōł jōm na trowa z markotnym uśmiechym.
– Idōm fōrt, te wszyskie wōnskie alyjki – pedzioł. – Mioł żech je rod.
– Te wszyskie skarbce – pedzioł tyn myńszy. I z namyślōnkiym przidoł: – Ciekow żech je, jeźli klejnoty sie polōm. Dyć godajōm, że bierōm sie z wynglo.
– Cołkie te złoto. Topi sie i spływo rynsztokami – wiynkszy zignorowoł go i padoł: – Cołkie te wino, co sie warzi w beczkach.
– Były tam szczury – pedzioł jego brōnotny kamrat.
– Szczury, sam prawie mosz recht.
– Dość żadne miyjsce we postrzodku lata.
– Sam tyż. Niy idzie ale niy poczuć takigo… pra? Tak choby chwilowego…
Zamilknōł na mōmynt, a potym sie rozchmōrzōł.
– Wisieli my starymu Fredorowi z Karmazynowyj Pijowki ôsiym sztuk strzybra – przidoł. Myńszy pokiwoł gowōm.
Chwila postoli po cichu. Nowo seryjo wybuchōw sznicowała czyrwōno piska bez – do teroz – ćmawo czyńść nojszumniyjszego miasta na świecie. Potym tyn wiynkszy dyrgnōł.
– Łaska?
– Ja?
– Ciekow żech je, fto to zaczōn.
Myńszy wojok, na kierego godali Łaska, nic niy ôdpowiedzioł. Zaglōndoł na drōga zatōnkano w czyrwōnym blasku. Zdōnżyło przelyź tyndy ino pora ludzi, bo Zwyrtkowo Brama ôbulyła sie w dyszczu rozpolōnych do białości balkōw jako jedna z piyrszych w mieście.
Dwōjka ale prawie sie przibliżała. Łaskowe ôczy, zawdy nojbystrzyjsze po cimoku i we pōłświetle, zmiarkowały kształt dwōch rajtrōw i jeszcze, za nimi, jakisik bestyje. Na isto jaki bogaty handlyrz uciekoł z cołkim bogajstwym, jakie poradziōł pozbiyrać rozdyrgotanymi rynkami. Tak Łaska ôbznajmiōł swojimu kamratowi, kiery ôdpedzioł ze wzdychniyńciym.
– Rojberski fach do nos niy pasuje – pedzioł barbarok. – Ale jak sōm padosz, czasy sōm ciynżkie, a niy czekajōm na nos nikaj ciepłe bety.
Chyciōł do porzōndku miecz i, jak piyrszy rajter bōł już blisko, wyloz na drōga z wyciōngniyntōm rynkōm a z uśmiychym nasztalowanym akuratnie tak, coby naroz i uspokojać, i grozić.
– Przeboczcie, panoczku… – zaczōn.
Rajter zatrzimoł kōnia i ściōngnōł kapuca. Wielki chop uwidzioł gymba pokidano bōmblami i blazami po ôparzyniach, z ôstatkiym popolōnyj brody. Brwi ani niy było.
– Pitej – ôzwała sie istno gymba. – Ty żeś je Bravd Piościok, pra?
Bravd zmiarkowoł, że straciōł inicjatywa.
– Po prostu idź se fōrt, ja? – pedzioł rajter. – Po prostu niy mōm na ciebie czasu, wiysz? Ôbejzdrzoł sie naôbkoło i przidoł: – To sie tyko tyż twojigo błechowatego kamrata, co tak rod siedzi po ćmawych kōntach. Kaj by sie prawie niy krōł.
Łaska wziōn, podeszoł do kōnia i wejzdrzoł na rozciochrano postać.
– Ale-ale, to czarodziyj Rincewind, abo? – pedzioł tōnym zachwytu, a ôpis włosnyj ôsoby słożōł se w pamiyńci na przileżytość pōmsty. – Zdowało mi sie, żech poznoł po głosie.
Bravd charknōł i schrōniōł miecz. Rzodko kiedy werciyło sie napasztować czarodziejōw. Mało kiedy mieli skarby, ô kierych werciyło by sie godać.
– Frechowno mosz godka jak na gulikowego czarodzieja – zabuczoł.
– Blank żeście mie niy spokopiyli – ôzwoł sie czarodziyj skamanym głosym. – Tak sie wos boja, aże krziż mi sie zmiyniōł w galert. Ino prawie ciyrpia na przedowkowanie bojōnczki. Rozchodzi mi sie ô to, że dopiyro jak mi to przyńdzie, to byda mieć czas, coby sie wos do porzōndku zlynknōńć.
(…)
Terry Pratchett „Farba magije”
Tłumaczenie: Rafał Szyma
Wydawnictwo: Silesia Progress
Liczba stron:
Opis po polsku: Witaj w świecie, który spoczywa na grzbiecie wielkiego żółwia… i po raz pierwszy mówi po naszymu!
Mamy przyjemność zaprezentować absolutną perełkę: „Farba Magije”, czyli kultowy „The Colour of Magic” („Kolor Magii”) Terry’ego Pratchetta w brawurowym tłumaczeniu Rafała Szymy. Piętnasty tom prestiżowej serii Canon Silesiae – Bibliotyka Tumaczyń udowadnia, że humor mistrza fantasy brzmi po śląsku po prostu obłędnie.
Opis po śląsku: We świecie na puklu wielkigo żōłwia (niywiadōmyj płci) napoczyno sie pofyrtano, wybuchowo, a cudnie ekscyntryczno rajza. Mōmy sam gulikowego czarodzieja, najiwnego turysty z bagażōm na małych szłapkach, drachy, co istniejōm, ino jak w nie wierzisz, i, snadnōm rzeczōm, sōm Rant tyj dyskowyj planety.
„Farba Magije” to piyrszo ksiōnżka z Dyskowego Świata, kultowego kōmedyjowego cyklu fantasy ôd Terry’ego Pratchetta (1948-2015). To tyż piyrszy ślōnski przekłod tego autōra na ślōnsko godka, zrychtowany ôd Rafała Szymy. Ksiōnżka pokazuje sie we raji Canon Silesiae – Bibliotyka Tumaczyń pod nōmerym 15.
TweetKategoria: fragmenty książek
